ArkadiaWiki - Wkład użytkownika [pl]

Dyskusja:Strona główna

2007-07-14T20:13:39Z

Winston: /* Artykuly o Postaciach */

<div class="toccolours plainlinks" style="font-size: 100%; background: #e2f2df; text-align: center; margin-bottom: 1em; margin-top: 1em">'''[http://wikipedia.arkadia.rpg.pl/wiki/index.php?title=Dyskusja:Strona_g%C5%82%C3%B3wna&action=edit&section=new Dodaj nową wiadomość]'''</div>
{| cellpadding="4" cellspacing="0" style="width:200px; margin: 0 0 1em 1em; background: #e2f2df; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 85%; float:right;"
|-
|-
|__TOC__
|-
|}

== Podsumowanie wpisów ==

''Część poprzednich wpisów usuwam jako że są już nieaktualne (testy + kwestie wyglądu strony głównej).<br/>
Ogólne podsumowanie:
* [[ArkadiaWiki:Zasady i wskazówki|zasady i wskazówki dotyczące korzystania z serwisu]]
* [[ArkadiaWiki:Pomoc|dział "Pomoc"]]
* [[ArkadiaWiki:Jak edytować stronę|krótki poradnik edytowania stron]]
* [[ArkadiaWiki:Jak edytować stronę/Formatowanie tekstu|krótki poradnik formatowania tekstu]]
Ponadto były prośby o stosowanie polskich liter w artykułach i kilka rad dotyczących konwencji i kategoryzacji (wszystko można znaleźć w stosownej Pomocy).<br/>
--[[Użytkownik:Nastmar|Nastmar]] 03:00, 3 lip 2007 (CEST)''

== Zasady ==

Poza bardzo ogólnymi zasadami, Administracja Arkadii nie będzie ingerować tutaj. To dla graczy i robione przez graczy. My udostepniamy Wam tylko technicznie. Sami ustalcie jak chcecie wykorzystywać Wiki. Można dostac tu status moderatora, pytanie tylko po co? :) Chyba tylko różni sie tym że moze blokować stronke.(tak że zmienić jej nie można) Jak coś pisać do Czcigodnego Yarrida lub na www@arkadia.rpg.pl. Aha może ktoś się pokusi i główną strone rozwinie, wyedutje ładnie. Bo jest.... Brzydka. :P Mapki na wiki też mozna wstawiać. (takze graficzne)--[[Użytkownik:Hakon|Hakon]] 06:01, 10 cze 2007 (CEST)

== KGKS ==

Tak sie zastanawiam, w zwiazku z pojawiajaca sie duza liczba tekstow o KGKS, czy jest to dobry pomysl. Tzn. chodzi mi o to, ze teksty te oderwane sa od Arki a scisle powiazane z Mlotkiem. Jest to jedbak Arkadia-wiki a nie Mlotek-wiki.

--[[Użytkownik:Yarbar|Yarbar]] 21:13, 2 lip 2007 (CEST)

'''Re: up'''

Poza tym, wprowadza to pewien chaos w kategoriach, jeśli nie w samych tekstach. Pamiętajmy że ArkadiaWiki nie ma być sztuką dla sztuki, tylko jakąśtam encyklopedią, z której np. początkujący gracze powinni czerpać wiedzę o samym mudzie. Nie wiem czy takie rozdrabnianie się w kwestii np. twierdz krasnoludzkich (z których większość nie jest zakodowana) posłuży lepszej orientacjii młodych graczy, czy też wprowadzi absolutny mętlik w ich głowy.

Jestem ZA, żeby dodawać informacje, nawet te związane tylko z WFRP - trzeba jednak w jakiś sposób informować, co jest częścią samej Arkadii, a co jest tylko częścią ŚWIATA Arkadii, w większości nie zakodowaną, a tylko domyślnie istniejącą, jako spadek po pierwowzorach domeny. Wyraźne rozdzielanie tych kwestii jest niezbędne do tego, żeby ArkadiaWiki edukowała, zamiast dezinformować.

Artykuły można zostawić - trzeba tylko wymyślić jakie kategorie (i zbudować odpowiednią hierarchię) im przypisywać. Proponuję zrobić podkategorię w kategorii głównej (może osobne kategorie do Sapka i WFRP?) w stylu "Tematy Pozamudowe" i dodawać ją do wszystkich artykułów, które dotyczą WFRP/Sapka, ale nie samego MUDa. W opisie kategorii musi być dokładna precyzja, co owa kategoria reprezentuje.

Jeśli ktoś uważa inaczej, teraz jest dobra chwila, żeby się wypowiedzieć (tj. zanim ktoś wprowadzi taką ekstensywną zmianę).

--[[Użytkownik:Nastmar|Nastmar]] 03:00, 3 lip 2007 (CEST)

re up ;)

Dokladnie KGKS-Arka a KGKS-Mlotek to dwie rozne rzeczy - i mozna wprowadzic mllodych graczy w blad piszac im teksty o Twierdzach, ktorych nie ma na Arce. Mysle, ze opisujac cos powinnismy opisywac stan faktyczny na race, wtsracic jakis wstepniak oparty na Mlotku/Sapkowskim ale reszta _musi_ byc z Arki - mapa, co jest w tym miejscu, jak dotrzec, jakie zasady panuja, co tam mozna zrobic itp. itd.

--[[Użytkownik:Yarbar|Yarbar]] 07:28, 3 lip 2007 (CEST)

re KGKS

Dzięki za wypowiedzi poprzednie, dziwne ze wogole tutaj trafilem na ta dyskusję.
Miałem nieco zapału, więc napisałem (no, może za dużo powiedziane) to i owo. Mam problem z kategoriami, i proszę o pomoc z tym, bo mysle ze po odpowiednim stworzeniu owych i po przydzieleniu artykułów nie bedzie problemu. A arka-wiki moze służyć nie tylko wiadomościami o Arkadii ale także o odgrywaniu postaci. Wyobraźcie sobie że można byłoby wybrać pochodzeniówke z dowolnej, nawet niezakodowanej twierdzy. Ktoś przejrzałby arka-wiki i mógłby sobie poodgrywać kogoś więcej niżtylko krasnoluda z KV albo chociaż wiedzieć cokolwiek więcej o Valayi, która tak często słychać w krasnoludzkim pozdrowieniu. Poza tm nie chciałbym się udzielać w tematach, o których nie mam wiadomości lub błędne, czego się boje. Może też lepiej że pojawiają się jakiekolwiek artykuły, nawet luźno związane, niż żadne?
A, jeszcze coś mi się nasunęło - to jest wiki, myślicie że coś jest zle, to edytujcie do woli, od tego to jest. Artykuł Karak Kadrin można napisać w dwoch sekcjach: jedna co do młotka, druga jak jest na arce, albo zrobić dwa artykuły. Proste.

--[[Użytkownik:Yoel|Yoel]] 18:25, 3 lip 2007 (CEST)

Yoel napisales: Może też lepiej że pojawiają się jakiekolwiek artykuły, nawet luźno związane, niż żadne? - nie sadze, lepiej zeby sie pojawialy artykuly na temat - a Twoje mimo, ze Ciekawe moga wprowadzac w blad - trzeba jednak oddzielic swiat mlotka od arki - pomysl z oddzielna kategoria jest dobry - cos sie wykombinuje ;)
--[[Użytkownik:Yarbar|Yarbar]] 18:54, 3 lip 2007 (CEST)

'''re Up:'''

Jak już będę miał sekundę więcej czasu niż ostatnio, to chętnie pomyślę nad jakąś hierarchią klas, więc póki co - niech artykuły będą tworzone dalej. Tym bardziej że nie chcemy żeby taka praca poszła na marne. Dodanie kategorii to nie jest wielki problem, więc jak będzie gotowy sensowny rozdział na kategorie - to będzie można szybko zrobić. Jeśli ktoś ma jakiś pomysł co do tej hierarchii, to proszę pisać. Postaram się do piątku znaleźć więcej czasu. :)

Yoel, to dobry pomysł, żeby artykuły dzielone pomiędzy Arkadią a Młotkiem rozdzialać na wyraźnie rozdzielone sekcje. Jak będą zbyt duże to będzie można podzielić artykuł na dwa mniejsze. Mogę też zrobić szablon, który wyglądałby np. tak (sorry że tak "na szybko", w prawdziwym szablonie bardziej się bym postarał):

<div style="border-top: 2px solid green; border-bottom: 2px solid green; background-color: #CAFFCA; margin: 10px 20% 10px 20%; padding: 5px 10px; text-align: center">''Ta część artykułu nie dotyczy samej [[Arkadia|Arkadii]], obejmuje jedynie pierwowzór literacki, na którym MUD bazuje.''<br/><small>Oznacza to, że poniżej opisane informacje nie znajdują swojego poparcia w kodzie MUDa, a służą jedynie lepszemu poznaniu realiów samego świata oraz [[Odgrywanie postaci|odgrywaniu swojej postaci]].</small></div>

Pozdrowienia. --[[Użytkownik:Nastmar|Nastmar]] 19:54, 3 lip 2007 (CEST)

Moim zdaniem za dużo takich artykułów być nie powinno, a jeśli już to przy opisie jakiejśtam twierdzy dodana linijka 'Twierdza oecnie nie jest zakodowana na Arkadii' czy coś. Bo po pewnym czasie skończy się tym, że tekstów o Młotku/Sapku będzie więcej niż o samej Arkadii. --[[Użytkownik:Winston|Winston]] 11:31, 4 lip 2007 (CEST)

Chociaż przydałyby się linki na stronie głównej do sapkowski.pl czy stronkach o młotku (może są nie patrzyłem uważnie :P ) --[[Użytkownik:Winston|Winston]] 11:35, 4 lip 2007 (CEST)

== Artykuly o Postaciach ==

A gdyby jednak zrezygnowac z opisywania postaci?
Nie da sie zrobic tego zupelnie bezstronnie. Sam fakt, ze o postaci XXX cos jest a o YYY nic
jest ogromnym wyroznikiem.

Rownie dobrze mozesz powiedziec ze fakt ze o WKS cos jest a Scoia'tael nie ma jest wyroznikiem. Kazdy przeciez moze kazdego opisac, nie ? --[[Użytkownik:Winston|Winston]] 22:13, 14 lip 2007 (CEST)

Dyskusja:Zawody

2007-07-14T13:32:55Z

Winston: /* "zboj" */

== "zboj" ==

Czy zboj czasem nie powinien byc w AJ?

'''re: up'''

O ile mi wiadomo, Cannardzie, zbój to masowy zawód, szkolony w Ogrzej Kompanii.

Temat był poruszony dzisiaj na Wieściach, zdaje się.

Pozdrawiam. --[[Użytkownik:Nastmar|Nastmar]] 12:50, 7 lip 2007 (CEST)

Fakt, masz racje.

== "pseudozawody" ==
brakuje pseudozawodow :]

Kompania Gryfa

2007-07-08T21:16:34Z

Winston: /* Kolejni dowódcy */

{{edycja|Trzeba wprowadzić poprawki w linkach do imion postaci. Więcej informacji [[Dyskusja:Kompania Gryfa#Konflikt nazw i sprawa imion - prośba o modyfikacje|tutaj]].}}
[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych. W obecnej chwili Gryfy stacjonują w [[Wissenland]]zie, konkretniej na terenie [[Weilerberg]]u. Funkcję garnizonu pełni zamek, podarowany kompanii przez Cesarza.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium (kraina)|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańców całego [[Imperium (kraina)|Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium (kraina)|Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium (kraina)|Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.<br/>
Jednym z dowódców licznych oddziałów Armii [[Imperium (kraina)|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowoż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwróciły losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte było, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczył go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył się chodzić. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żołnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócić nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to właśnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Winston|Jurij]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żołnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żołnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żołnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnięciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystywanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żołnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowo powstającej kompanii najemnej rozwiązania swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami złota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolności i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że uśmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany był mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żołnierzy. Śmiertelność w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinęło się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żołnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchłań magii, dzierżonej przez jednego z szaleńców, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żołnierzy. Straty były po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z ówczesnych sierżantów, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żołnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywieńców oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żołnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierżanta, dzięki któremu udało się pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osób. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowić hołd, dla żołnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] Kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzić żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żołnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]]. Więcej o [[Nil Desperandum]]...

===Semper Fidelis===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium (kraina)|Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=
==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane były praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wspierało także [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źródłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]] oraz arogancja żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągnęła szczyt swojej militarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące się taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

Swojego rodzaju kronikę tego konfliktu stworzył [[Tuki]].

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[Yarbar|Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali się dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Hathaldira, Hergara (przez pomyłkę, Hergar nie brał udziału w buncie), Kominora, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Solidaryzując się z wyrzuconymi, chusty zdali również żołnierz Dalberg i rekrut Mathias. Działanie elfiego porucznika doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach, kilku wiernych ideałom Kompanii, buntowników powróciło pod sztandar z emblematem Czarnego Gryfa.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkoła Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], [[Mutanci Chaosu]], widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami, zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie, lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany; po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by po mobilizacji sił Kompanijnych, zakończyć się totalną masakrą sług [[Chaos]]u i podpisaniem paktu o nieagresjii.

==Masakra komand Scoia'tael==
Komandom [[Komando_Scoia'tael|Scoia'tael]] nie wystarczały wojny z tymi, którzy najeżdzali ich tereny. Zaczęli rzucać się na ludzi w służbie Kompanii, wykonujących swe rozkazy na terenie [[Ishtar]]. Kompania szybko porozumiała się z [[VII Brygada Armii Lyrii|VII Brygadą Armii Lyrii]], [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz wojownikami do niedawna walczącymi pod dowództwem Jarla z [[Skellige|Archipelagu Skellige]], aktualnie także toczącymi wojny z "wiewiórkami". Rozpoczęła się wojna, w której nie zginął ani jeden z żołnierzy Kompanii. Strat po stronie Komand także wiele nie było, jednakowoż ich siedziba przeżywała nieustannie "dni otwarte". Samo Komando porzuciło zaś politykę obrony swego dowódcy do śmierci. Kompania, nie widząc sensu dalszej wojny, wystąpiła z propozycją zakończenia bezsensownego konfliktu.

=Hierarchia=
* kapitan [[Użytkownik:Winston|Jurij]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Użytkownik:Regis|Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
*** sierżant [[Tungus]] Kielov
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

=Wynajmowanie Kompanii=
Prawie każdy może nająć Kompanię do dowolnego zadania, czy to zdobycia jakiegoś artefaktu, czy pomocy przy pokonaniu okreslonych bestii. Prawie, gdyż nie każdego na to stać...

=Jak się dostać=
Zaciągnięcie się w szeregi żołnierzy Kompanii Gryfa nie jest wcale zadaniem prostym. Rekrutowane są jedyne najlepsze jednostki, doskonale znające tereny nie tylko [[Imperium (domena)|Starego Świata]], ale także [[Ishtar|krain zamorskich]]. Jeśli ktoś się za taką uważa, musi złożyć podanie w kancelarii garnizonowej i cierpliwie czekać na odpowiedź. Takowa nadejdzie zarówno w przypadku negatywnego rozpatrzenia podania, jak i pozytywnego - z dalszymi instrukcjami.
Do Kompanii Gryfa wstąpić mogą przedstawiciele wszystkich ras, za wyjątkiem mutantów.

=Siła bojowa=
Najemnicy z Kompanii Gryfa szkoleni są w trzech specjalizacjach bojowych. Pierwszą, i niewątpliwie najbardziej istotną, jest specjalizacja miecznika - jest ona najbardziej wymagająca i odpowiedzialna. To na mieczniku spoczywa ciężar dowodzenia na polu bitwy. To on odpowiada za odpowiedni szyk wojska. Niestety pojedynczy miecznik nie stanowi poważnej siły bojowej. Pozbawiony wsparcia innych specjalizacji, a także bez możliwości współpracy z innymi miecznikami nie jest wstanie wykorzystać nawet skromnego ułamka swoich możliwości. Kolejną specjalizacją jest pałkarz. Wprawdzie specjalizacja ta ogranicza możliwości ofensywne najemnika to paradoksalnie pojedynczy pałkarz jest najsilniejszym przedstawicielem najemników. Dzięki umiejętności ogłuszania może stanowić zagrożenie nawet dla silnych i dobrze wytrenowanych przeciwników. Jednak podobnie jak w przypadku miecznika pałkarz osiąga szczyt swoich możliwości bojowych jedynie podczas współdziałania z innymi specjalizacjami. Ostatnia, najbardziej popularną specjalizacja jest pikinier. Pojedynczy pikinier nie stanowi żadnego wyzwania, jest słaby, a jego kunszt wojskowy daleki jest od doskonałości. Jeśli jednak jego silny cios zadawany jest pod dowództwem miecznika i przy wsparciu silnego pałkarza jest on wstanie powalić nawet niezwykle silnych przeciwników. Nie ulega więc wątpliwości, że poważna siła bojowa Kompanii Gryfa wynika z drużynowego współdziałania wszystkich trzech specjalizacji.

=Ciekawostki, logi=
{{sekcja stub}}


[[Kategoria:Stowarzyszenia]]

Kompania Gryfa

2007-07-08T21:15:56Z

Winston: /* Hierarchia */

{{edycja|Trzeba wprowadzić poprawki w linkach do imion postaci. Więcej informacji [[Dyskusja:Kompania Gryfa#Konflikt nazw i sprawa imion - prośba o modyfikacje|tutaj]].}}
[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych. W obecnej chwili Gryfy stacjonują w [[Wissenland]]zie, konkretniej na terenie [[Weilerberg]]u. Funkcję garnizonu pełni zamek, podarowany kompanii przez Cesarza.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium (kraina)|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańców całego [[Imperium (kraina)|Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium (kraina)|Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium (kraina)|Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.<br/>
Jednym z dowódców licznych oddziałów Armii [[Imperium (kraina)|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowoż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwróciły losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte było, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczył go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył się chodzić. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żołnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócić nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to właśnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żołnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żołnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żołnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnięciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystywanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żołnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowo powstającej kompanii najemnej rozwiązania swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami złota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolności i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że uśmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany był mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żołnierzy. Śmiertelność w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinęło się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żołnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchłań magii, dzierżonej przez jednego z szaleńców, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żołnierzy. Straty były po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z ówczesnych sierżantów, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żołnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywieńców oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żołnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierżanta, dzięki któremu udało się pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osób. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowić hołd, dla żołnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] Kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzić żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żołnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]]. Więcej o [[Nil Desperandum]]...

===Semper Fidelis===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium (kraina)|Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=
==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane były praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wspierało także [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źródłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]] oraz arogancja żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągnęła szczyt swojej militarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące się taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

Swojego rodzaju kronikę tego konfliktu stworzył [[Tuki]].

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[Yarbar|Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali się dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Hathaldira, Hergara (przez pomyłkę, Hergar nie brał udziału w buncie), Kominora, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Solidaryzując się z wyrzuconymi, chusty zdali również żołnierz Dalberg i rekrut Mathias. Działanie elfiego porucznika doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach, kilku wiernych ideałom Kompanii, buntowników powróciło pod sztandar z emblematem Czarnego Gryfa.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkoła Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], [[Mutanci Chaosu]], widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami, zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie, lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany; po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by po mobilizacji sił Kompanijnych, zakończyć się totalną masakrą sług [[Chaos]]u i podpisaniem paktu o nieagresjii.

==Masakra komand Scoia'tael==
Komandom [[Komando_Scoia'tael|Scoia'tael]] nie wystarczały wojny z tymi, którzy najeżdzali ich tereny. Zaczęli rzucać się na ludzi w służbie Kompanii, wykonujących swe rozkazy na terenie [[Ishtar]]. Kompania szybko porozumiała się z [[VII Brygada Armii Lyrii|VII Brygadą Armii Lyrii]], [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz wojownikami do niedawna walczącymi pod dowództwem Jarla z [[Skellige|Archipelagu Skellige]], aktualnie także toczącymi wojny z "wiewiórkami". Rozpoczęła się wojna, w której nie zginął ani jeden z żołnierzy Kompanii. Strat po stronie Komand także wiele nie było, jednakowoż ich siedziba przeżywała nieustannie "dni otwarte". Samo Komando porzuciło zaś politykę obrony swego dowódcy do śmierci. Kompania, nie widząc sensu dalszej wojny, wystąpiła z propozycją zakończenia bezsensownego konfliktu.

=Hierarchia=
* kapitan [[Użytkownik:Winston|Jurij]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Użytkownik:Regis|Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
*** sierżant [[Tungus]] Kielov
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

=Wynajmowanie Kompanii=
Prawie każdy może nająć Kompanię do dowolnego zadania, czy to zdobycia jakiegoś artefaktu, czy pomocy przy pokonaniu okreslonych bestii. Prawie, gdyż nie każdego na to stać...

=Jak się dostać=
Zaciągnięcie się w szeregi żołnierzy Kompanii Gryfa nie jest wcale zadaniem prostym. Rekrutowane są jedyne najlepsze jednostki, doskonale znające tereny nie tylko [[Imperium (domena)|Starego Świata]], ale także [[Ishtar|krain zamorskich]]. Jeśli ktoś się za taką uważa, musi złożyć podanie w kancelarii garnizonowej i cierpliwie czekać na odpowiedź. Takowa nadejdzie zarówno w przypadku negatywnego rozpatrzenia podania, jak i pozytywnego - z dalszymi instrukcjami.
Do Kompanii Gryfa wstąpić mogą przedstawiciele wszystkich ras, za wyjątkiem mutantów.

=Siła bojowa=
Najemnicy z Kompanii Gryfa szkoleni są w trzech specjalizacjach bojowych. Pierwszą, i niewątpliwie najbardziej istotną, jest specjalizacja miecznika - jest ona najbardziej wymagająca i odpowiedzialna. To na mieczniku spoczywa ciężar dowodzenia na polu bitwy. To on odpowiada za odpowiedni szyk wojska. Niestety pojedynczy miecznik nie stanowi poważnej siły bojowej. Pozbawiony wsparcia innych specjalizacji, a także bez możliwości współpracy z innymi miecznikami nie jest wstanie wykorzystać nawet skromnego ułamka swoich możliwości. Kolejną specjalizacją jest pałkarz. Wprawdzie specjalizacja ta ogranicza możliwości ofensywne najemnika to paradoksalnie pojedynczy pałkarz jest najsilniejszym przedstawicielem najemników. Dzięki umiejętności ogłuszania może stanowić zagrożenie nawet dla silnych i dobrze wytrenowanych przeciwników. Jednak podobnie jak w przypadku miecznika pałkarz osiąga szczyt swoich możliwości bojowych jedynie podczas współdziałania z innymi specjalizacjami. Ostatnia, najbardziej popularną specjalizacja jest pikinier. Pojedynczy pikinier nie stanowi żadnego wyzwania, jest słaby, a jego kunszt wojskowy daleki jest od doskonałości. Jeśli jednak jego silny cios zadawany jest pod dowództwem miecznika i przy wsparciu silnego pałkarza jest on wstanie powalić nawet niezwykle silnych przeciwników. Nie ulega więc wątpliwości, że poważna siła bojowa Kompanii Gryfa wynika z drużynowego współdziałania wszystkich trzech specjalizacji.

=Ciekawostki, logi=
{{sekcja stub}}


[[Kategoria:Stowarzyszenia]]

Ovvi

2007-07-04T10:56:55Z

Winston: dodaje 'Rocco'

Ovvi Rocco, [[krasnolud|krasnolud]]. Najstarsza postać na Arkadii.

Członek [[Komando Scoia'tael|Komanda Scoia'tael]]. Następnie wyznawca [[Nurgle|Nurgla]] i wielokrotny czempion Świątyni.
Pierwszy [[Demon]] [[Nurgle|Nurgla]].
Obecnie szuka odkupienia jako [[Zabójca Trolli]].
[[Kategoria:Postacie]]

Dyskusja:Strona główna

2007-07-04T09:35:13Z

Winston: /* KGKS */

Dyskusja:Strona główna

2007-07-04T09:31:51Z

Winston: /* KGKS */

Perigrin

2007-06-28T12:28:42Z

Winston:

'''Perigrin''' - [[Halfling|halfling]]. Przez to, iż jeden z członków starszyzny (owczesny konsul Telmar) [[Komando Scoia'tael|Komanda Scoia'tael]] zamiast do miasta wszedł do obozu [[Komando Scoia'tael|Komanda]] - jako nieliczny mogl na swej skórze poznać leśne pułapki i co najważniejsze dzięki swej zwinności i sprytowi przeżyc! Było to znakiem iż po wielu miesiącach starań jest godzien posiadania ogona świadczącego o przynależności do [[Komando Scoia'tael|Scoia'tael]] (W rzeczywistosci został przyjęty gdyż konsul Telmar nie wiedział jak wybrnąć z tej sytuacji przyp. niezależny). Później w wyniku upadku doznał choroby psychicznej i opuścił szeregi [[Komando Scoia'tael|wiewiórek]], by służyć pod sztandarem [[Gladiatorzy|rodu Von Raugen]]. Dostrzegł swój błąd i porzucił bandę nieudaczników zwących sie gladiatorami by zaznać żołnierskiego życia w [[Kompania Gryfa|Kompanii Gryfa]] jako rekrut. Nie dane mu było długo służyć gdyż moce chaosu sprawiły iż stal sie wojownikiem [[Malal]]a. Po latach walk i trudów udało mu sie wyrwać ze szponów zła. Wykorzystując swoje niesamowite umiejetności łowcze został wcielony do Regime Urbimo tileanskiego [[Rodzina Alderazzi|dona Alderazzo]]. Jako oddany soldato został ze względu na swa krnąbrną naturę wyrzucony dyscyplinarnie z [[Rodzina Alderazzi|Rodziny]]. Z żalu zbratał sie z ówczesnymi oponentami swych byłych kamratów, siejąc zamęt i smierć w szeregach regimentów Dona. Na koniec zmarł, (znając jego zamiłowanie do jedzenia) prawdopodobnie otruty przez swych licznych wrogów.

Przez wiele osob z grona graczy Arkadii wliczany jest w poczet tzw. 'dziwek gildiowych'.

[[Kategoria:Postacie]]

Dyskusja:Perigrin

2007-06-28T06:48:04Z

Winston:

Hehe Rodzyn :D To mialo byc obiektywne! --[[Użytkownik:Winston|Winston]] 08:48, 28 cze 2007 (CEST)

Acisil

2007-06-26T14:06:56Z

Winston:

Acisil, [[człowiek]]. [[Mutanci Chaosu|Mutant]] [[Wyznawcy bogów Chaosu|Wyznawca Rhasnetha]],
paranoik, były Strażnik i Czempion świątyni Rhasnetha.
Zablokowany przez [[AoP|MG]] za ***. Po odblokowaniu zdradził Rhasnetha stając się czcicielem
Slaanesha, a pozniej czempionem świątyni. Skasowany w styczniu 2007 r. na własne życzenie.


[[Kategoria:Postacie]]

Hathaldir

2007-06-26T13:52:36Z

Winston: linki literowki

Hathaldir Riva, [[człowiek]]. Nawrócony [[Wyznawcy Bogów Chaosu|wyznawca bogów chaosu]], profesjonalny najemnik służący w [[Kompania Gryfa|Kompanii Gryfa]] i [[Straż Kupiecka|Straży Kupieckiej]]. Przywódca zbuntowanych najemników. Wróg [[Osadnicy|Osadników]], których uwielbiał wycinać w pień.

=Ciekawostki, logi=

==Opowiadanie Hathaldira==
Opowiadanie napisane przez Hathaldira. Stanowiło ono jednocześnie jego podanie do Kompanii Gryfa.

''Goraco.
''Kolejne wzniesienie i kolejny morderczy marsz.
''Kolejne kroki i kolejne wycie rannych zolnierzy noszonych na lektykach.
''To juz trzeci dzien. Trzeci dzien od czasu jak przeszlismy to pieklo.
''Siedemnastu zabitych.
''Czterdziestu i paru rannych.
''Pieciu calych, z kilkoma siniakami i otarciami.
''Chwila ciszy, potworny jek i krzyk ktoregos z naszych.
''- ... rwa mac!. Medyka ! ! !
''Osiemnastu zabitych.

''Jeszcze wczoraj... Kulawy zadumal sie na chwile. Wyjal srebrzysty noz
''zdobyty na odleglych ziemiach.
''Falujacy od goraca horyzont rozmazal sie nagle. Zaczal wirowac, przybierac
''dziwne ksztalty.
''Jeszczcze wczoraj bylismy tak daleko, teraz kilka dni i znowu bedziemy w obozie.
''Spojrzal na noz. Chwycil go mocniej w reku i rzucil w bialy jak snieg piasek pustyni.
''Chlodna klinga odbila wrzace nienawiscia slonce, ktore nieprzyjemnie oslepilo
''kulawego.
''Zmruzyl oczy i przyslonil twarz reka.
''Zaklnal.
''Trzeci dzien.- pomyslal starajac sie plunac slina z suchych jak wior ust.
''-Hathaldir! Biegiem! - rozlegl sie przytlumiony glos jednego z dowodcow.
''Kulawy podniosl sie ciezko ze sterczacego z piasku kamienia. Stanal na nogach.
''Znowu swiat zawirowal dookola niego.

''* * *

''Cimnosc.
''Przerazliwy krzyk.

''Pole bitwy.

''- Trzymac sie blisko - zakrzyknal bialy jak snieg kapitan.
''Krabopodobne monstrum o dwoch glowach i dziwnych osmiorniczych mackach
''ruszylo w nastroszone halabardy ktore tylko czekaly na atak.
''Ogromny segmentowy tulow hybrydy natarl na pierwsze szeregi lamiac
''zaparte w ziemi drzewce. Rozlegl sie przerazliwy pisk potwora. Kolorowe chusty z glowa
''orla darly sie pod druzgocacymi ciosami zakonczonych kolcami macek.
''Kolejne krzyki, kolejne trupy. Okrazona bestia tratowala wszystko na swojej drodze.
''- Kusze kurwa! Dawac kusze!
''Drzace rece kusznikow lataly we wszystkie strony.
''- Kusze kurwa! Strzelac!
''Chude rece mlodego zolnierza puscily strzale.
''- Kurwa ! Kusszz...- Belt utkwil w szyi wykrzykujacego porucznika. - eeeeee....

''Mlody kusznik ktory wypuscil belt padl prawie bez zycia na ziemi. Zemdlal. Juz kolejny
''zolnierz zemdlal. Kulawy mezczyzna widzial wszystko. Siedzial skulony na blankach
''czarnej wiezy.
''Trzasl sie. Patrzal.
''Patrzal na klebiace sie pod brama czarne postacie. Patrzal na mackowate monstrum.
''Nagle w jego uszach zabrzmialo dziwne dzwonienie. Zamknal usta.
''Znowu ciemnosc. Mokro.

''* * *

''- Dajcie drugie wiadro wody. Juz nie, nie. Nie trzeba. Ocknal sie - mowila rozmazana
''postac nad twarza kulawego.
''- Zemdlales chlopcze. Dobrze sie czujesz? Mozesz isc?
''Skinal glowa na znak ze moze.

''I szedl.

''Myslal znowu. O czarnej twierdzy, o potworze, o kuszniku. Wbil wzrok w czarna od pylu
''chuste z przedziwnym ptakiem.

''Jakie to uczucie. Siedziec samotnie na blankach czarnej twierdzy. Ty wiesz, ze oni przyjda.
''Zawsze przychodza, a jednak dalej tkwisz na blankach i czekasz.
''Na co ?
''Na smierc, na wybawienie. To zadna roznica. Wazne jest tylko to, ze cie zabija.
''Bo tylko smierci pragnie wiezien czarnej twierdzy.
''Kazdej pelni czeka na czarne plaszcze. O kazdej pelni wychodzi na blanki.
''Dziwne.

''- Hat czy jak ci tam na imie! Szybciej kur..
''Kulawy przyspieszyl nieco kroku klnac na swoje kolano.

''Znowu sie zadumal.

''* * *

''Biala sala. Dziwna rozzarzona kula, ktora rozswietlala cale pomieszczenie.

''- A temu co sie stalo. - Mowil owiniety w bialy kitel medyk.- paskudna rana jakby mu noge prasa
''przygniotla. A teraz zobaczycie jak sie pracuje w stolycy. Patrzcie i uczcie sie.

''Lezacemu na lozu czlowiekowi obraz zaczal sie rozmazywac.

''* * *

''Pole bitwy.

''Kulawy parl do przodu wspomagajac sie rytmicznymi rabnieciami
''miecza, a krwawa pozoga ostawala po sciezce, ktora przemierzal
''oddzialy wroga. Ciecie z prawej, parada i piruet z cieciem od dolu.
''W pachwine i do obojczyka. Ciala padaly bez zycia jedno po drugim.
''Lancuchowy morgenstern swisnal mu za plecami oplatajac noge.
''Zelazna, naszpikowana cwiekami kula zawinela sie i z wielkim
''impetem gruchnela mu w kolano.
''Chcywil sie za palaca bolem rane, zawyl i z pelnym nienawisci
''okrzykiem jeszcze mocniej parl do przodu. Wpadl w trans.
''W szal, w ktorym zaden wrog nie mogl stanac na jego drodze, a
''twarz spowijal grymas wscieklosci.

''* * *

''Znowu wszystko sie rozmazalo.

''Biala sala.

''- To korbacz. - wymamrotal pol przytomny do trzymajacego, drzacymi dlonmi, skalpel medyka.

''* * *

''Otrzasnal sie znowu czujac goracy piasek.
''Zlapal mlodzienca za ramie.
''- Gdzie jestesmy? - spytal beznamietnie i spojrzal na niego.
''Twarz mial trupioblada. Zostalo znamie. Jedno jedyne znamie.
''Po czym?
''Sam nie wiedzial. Domyslal sie. Pamietal czarna wieze i klebiace sie
''pod nia cienie. Pamietal hybryde, ktora z kazdym atakiem slabla.
''Pamietal swoje potworne szpony wbite w chlodny kamien.
''Pamietal swoje nieludzkie oblicze odbite na powierzchni wody.

''- Kapitanie ! Kapitanie ! - krzyknal zlapany za ramie zolnierz.
''- Spi kapitan. -przerwal wysoki zolnierz - Dajcie go
''tutaj. Trzeba cos z nim zrobic. Wyglada jako tako, jak odnowi
''sily moze sie na cos przydac i tak brakuje nam ludzi. Polowa
''oddzialow wyrznieta w pien. To juz nie te czasy. Idzcie spac
''zolnierzu. Jak dotrzemy do wiezy kapitan zadecyduje o
''wszystkim.
''Mlody wybauszyl oczy.
''- No co tak patrzycie. Ja mam pierwsza warte.

''Mlody zolnierz polozyl sie na goracym piasku, nakryl sie
''skorami i zapadl w sen, w ktorym odwiedzila go znowu
''czarna postac na szczycie wiezy.
''Zerwal sie z krzykiem.

''- Wiem wiem. Takie zycie najemnego zolnierza. - odrzekl
''mu wartownik. - Ale jest na to sposob. Mysl o dniu wyplaty.
''Zawsze skutkuje.

''-Za dukat co jak slonce zloty - wymamrotal do siebie wartownik
''patrzacy na zachod.

''Ogniste slonce skrylo sie za smaganym wiatrem horyzontem. Blysnelo
''jeszcze raz odbite od pedzacego po niebie obloku i spowilo cala
''pustynie w mroku.
''Nocne ptaki wypelnily glucha pustke swoim wrzaskiem. Zalopotaly
''skrzydlami i odlecialy za kolejne wzgorze. To, za ktorym juz bylo
''niedaleko.

''Rozlegl sie ochryply kaszel i cichy jek ulgi.
''Dziewietnastu zabitych.


[[Kategoria:Postacie]]

Jaol

2007-06-26T13:05:58Z

Winston:

'''Jaol''' - [[krasnolud]] z Gór Krańca Świata. Wojownik [[Komando Scoia'tael|Scoia'tael]], członek batalionu krasnoludzkiego Scoia'tael, chwilowo doradca [[Komando Scoia'tael|komanda]], usunięty z niego za poezję, która nie spodobała się starszyźnie. Później najemnik [[Kompania Gryfa|Kompanii Gryfa]]. Podczas [[Wielka Wojna|Wielkiej Wojny]] słuzył w [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerach ze Skellige]] jako szpieg [[Komando Scoia'tael|Komanda.]] Skasowany za łamanie zasad.

[[Kategoria:Postacie]]

Agaven

2007-06-26T10:45:40Z

Winston:

'''Agaven''' - [[półelf]] (pierwszy w [[Komando Scoia'tael|Komandzie]]). Wojownik [[Komando Scoia'tael|Komanda Scoia'tael]], członek batalionu krasnoludzkiego Scoia'tael. Można powiedziec, że swego rodzaju rekordzista - był aż trzy razy przyjmowany do komanda, dwa razy wyrzucany. Po usunięciu [[Jaol]]a z wiewiórek odszedł na dobre. Po słuzbie u [[Rodzina Alderazzi|dona Alderazzo]] zamieszkał w [[Stowarzyszenie Półelfów|Białym Kle]].
Podczas [[Wielka Wojna|Wielkiej Wojny]] był przez pewien czas Agentem Komanda w szeregach [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerów ze Skellige]].

[[Kategoria:Postacie]]

Agaven

2007-06-26T10:37:29Z

Winston:

Agaven

2007-06-26T10:36:59Z

Winston:

Agaven

2007-06-26T10:35:57Z

Winston:

'''Agaven''' - [[półelf]]. Wojownik [[Komando Scoia'tael|Komanda Scoia'tael]], członek batalionu krasnoludzkiego Scoia'tael. Można powiedziec, że swego rodzaju rekordzista - był aż trzy razy przyjmowany do komanda, dwa razy wyrzucany. Po usunięciu [[Jaol]]a z wiewiórek odszedł na dobre. Po słuzbie u [[Rodzina Alderazzi|dona Alderazzo]] zamieszkał w [[Stowarzyszenie Półelfów|Białym Kle]].

Jaol

2007-06-26T10:30:14Z

Winston:

'''Jaol''' - [[krasnolud]] z Gór Krańca Świata. Wojownik [[Komando Scoia'tael|Scoia'tael]], członek batalionu krasnoludzkiego Scoia'tael, chwilowo doradca [[Komando Scoia'tael|komanda]], usunięty z niego za poezję, która nie spodobała się starszyźnie. Później najemnik [[Kompania Gryfa|Kompanii Gryfa]]. Skasowany za łamanie zasad.

[[Kategoria:Postacie]]

Izi

2007-06-26T09:15:46Z

Winston: linki

'''Izi''' - [[gnom]], postać ze świata [[Arkadia|Arkadii]]. Walczyl w [[Komando Scoia'tael|komandach Scoia'tael]], ponieważ [[człowiek|ludzie]] ukradli mu dwie bułki i kiełbasę. Usunięty z grona wiewiórek za brak klimatu.

[[Kategoria:Postacie]]

Acisil

2007-06-26T09:15:21Z

Winston:

Acisil, [[człowiek]]. [[Mutanci Chaosu|Mutant]] [[Wyznawcy bogów Chaosu|Wyznawca Rhasnetha]],
paranoik, były Strażnik i Czempion świątyni Rhasnetha.
Zablokowany przez [[MG]] za ***. Po odblokowaniu zdradził Rhasnetha stając się czcicielem
Slaanesha, a pozniej czempionem świątyni. Skasowany w styczniu 2007 r. na własne życzenie.


[[Kategoria:Postacie]]

Acisil

2007-06-26T09:14:57Z

Winston: Polskie literki, troche linków, ortografia.

Acisil, człowiek. [[Mutanci Chaosu|Mutant]] [[Wyznawcy bogów Chaosu|Wyznawca Rhasnetha]],
paranoik, były Strażnik i Czempion świątyni Rhasnetha.
Zablokowany przez [[MG]] za ***. Po odblokowaniu zdradził Rhasnetha stając się czcicielem
Slaanesha, a pozniej czempionem świątyni. Skasowany w styczniu 2007 r. na własne życzenie.


[[Kategoria:Postacie]]

Perigrin

2007-06-26T09:12:58Z

Winston: kategoria

'''Perigrin''' - [[Halfling|halfling]]. Przez to, iż jeden z członków starszyzny [[Komando Scoia'tael|Komanda Scoia'tael]] zamiast do miasta wszedł do obozu wcielony do [[Komando Scoia'tael|Komanda]]. Później opuścił szeregi [[Komando Scoia'tael|wiewiórek]], by służyć pod sztandarem [[Gladiatorzy|rodu Von Raugen]]. Następnie wyznawca [[Malal]]a i soldato [[Rodzina Alderazzi|dona Alderazzo]]. Co do innych gildii, nie potwierdzono iż został przyjęty przypadkowo.

[[Kategoria:Postacie]]

Perigrin

2007-06-26T09:12:22Z

Winston:

Jaol

2007-06-25T22:20:08Z

Winston: dodaje kategorie

'''Jaol''' - [[krasnolud]] z Gór Krańca Świata. Wojownik [[Komando Scoia'tael|Scoia'tael]], chwilowo doradca [[Komando Scoia'tael|komanda]], usunięty z niego za poezję, która nie spodobała się starszyźnie. Później najemnik [[Kompania Gryfa|Kompanii Gryfa]]. Skasowany za łamanie zasad.

[[Kategoria:Postacie]]

Jaol

2007-06-25T22:16:01Z

Winston:

Izi

2007-06-25T20:16:13Z

Winston:

'''Izi''' - gnom, postać ze świata [[Arkadia|Arkadii]]. Walczyl w [[Komando Scoia'tael|komandach Scoia'tael]], ponieważ ludzie ukradli mu dwie bułki i kiełbasę. Usunięty z grona wiewiórek za brak klimatu.

[[Kategoria:Postacie]]

Izi

2007-06-25T19:59:50Z

Winston:

'''Izi''' - gnom, postać ze świata Arkadii. Walczyl w [[Komando Scoia'tael|komandach Scoia'tael]], ponieważ ludzie ukradli mu dwie bułki i kiełbasę. Usunięty z grona wiewiórek za brak klimatu.

[[Kategoria:Postacie]]

Dyskusja:Baccala

2007-06-25T18:08:47Z

Winston:

Baccala u Sapka to był port w Nilfgaardzie (mieście), które było stolicą Nilfgaardu (państwa). Na Arce tak nie jest?

Od Terenesa:
Nie, w Sapkowskim tak nie bylo. Na Arkadi tez tak nie jest.

Jedyne chyba miejsce w sadze gdzie wymieniono Baccale to:''
Wiedziała, gdzie była. Zanim jeszcze przeczytała na rufie nazwę jednego z galeasów: "Evall Muire". I port macierzysty: Baccalá. Wiedziała, gdzie była.
W Nilfgaardzie.''

Wogole odkad to w sredniowieczu porty mialy swoje wlasne nazwy?

W ogole od kiedy pisze sie 'wogole'?

Dyskusja:Kompania Gryfa

2007-06-14T09:58:01Z

Winston: /* propaganda */

* Odnośniki do imion graczy - nie wiem czy to jest zasadne. Chyba że macie zamiar wyedytować poszczególne imiona i opisać ich historie, życiorysy, czy co tam. W przeciwnym przypadku nie ma sensu chyba robić takich odnośników? --[[Użytkownik:Nastmar|Nastmar]]

Dostałem odpowiedź (od Regisa), umieszczam ją poniżej:

* My nie, ale za jakiś czas, kiedy ArkoWiki się rozwinie, pewnie zaczną pojawiać się również krótkie opisy postaci (zapewne na początku pisane przez wrogów;>) z gry. Sądziłem, że dobrze jest zrobić od razu linki. Każdy, kto chwilę posiedzi przy Wiki, odróżni niebieskie linki od czerwonych :)

Na razie proponuję zostawić, niech autorzy edytują - później się zobaczy jak to będzie wyglądać. Jeśli idea z imionami przejdzie, to może warto zostawić. --[[Użytkownik:Nastmar|Nastmar]] 15:14, 12 cze 2007 (CEST)

Moim zdaniem imiona powinny zostać, gdyż jest to przecież nieodłaczy element historii tego muda. I myślę, że warto opisywać zwłaszcza tych, którzy już w świecie arkadii nie funkcjonuja. Druga rzecz, że powoli rozkręca się opisywanie historii KG ;) Narazie jestem długo poza Wawa i nie mam dostępu do logów więc moje opisy nie są dośc dokładne ale wspólnymi siłami - pewnie tu sie Regis wykaże - uda nam sie opisac pare ciekawych rzeczy. [[Yarbar]].

== Imionka ==

Jak już linkujecie imiona, róbcie linki do 'Użytkownik:Imie' a nie tylko 'Imie'. Wstępnie miało być tak, iż gracze pomagający w redagowaniu WikiArki będą tutaj pod ich własnymi nickami, więc niech linki będą do ich prywatnych stron, a nie do globalnych ;) --[[Użytkownik:Rindarin|Rindarin]] 15:23, 12 cze 2007 (CEST)

Odp: Generalnie mi to wszystko jedno, ale tutaj jest problem co z osobami, ktore mialy kilka "slawnych" postaci. Maja zakladac kilka kont czy jak ? ;-) A podobnie do Yarbara uwazam ze postacie, ktore juz nie chodza po swiecie mozna opisywac itp ;) --[[Użytkownik:Winston|Winston]] 18:02, 12 cze 2007 (CEST)

Ah ok, zapędziłem się ;) wybaczcie. Sądziłem, że chodzi o ludzi, którzy nadal grają ;] dopiero teraz się zorientowałem o co Wam chodzi ;]
--[[Użytkownik:Rindarin|Rindarin]] 20:47, 12 cze 2007 (CEST)

No dobra, ale też linki do wyróżnianych postaci niech będą w jakiejś jednej kategorii, np. 'Znane Postaci', chodzi mi głównie o to, żeby była zachowana spójność, żeby nie było jako takiego bałaganu :)--[[Użytkownik:Rindarin|Rindarin]] 20:53, 12 cze 2007 (CEST)

== propaganda ==

Może zaznaczcie w texcie "propagande". :P --[[Użytkownik:Hakon|Hakon]] 02:16, 13 cze 2007 (CEST)

* Propagandy bezpośredniej nie ma, kłamstw też. Są opisane suche fakty (np. przegrane wojny) i wycinki z historii gildii (napomoc). --regis 02:22, 13 cze 2007 (CEST)

''"'''Dramatyczny''' i '''nieprofesjonalny''' konflikt, którego głównymi źrodłami była '''ignorancja''' Rycerzy, postawa porucznika Tukiego oraz '''agrogancja''' postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny o'''siągneła szczyt''' swojej miltarnej '''potęgi'''. [...]", "'''Masakra''' komand",'' to są hasła chyba propagandowe, jak by byly suche fakty to byscie podali np. w sprawie wojen z zakonem: ''"Wojna rozpętana za atak Zakonników na porucznika Tukiego, który nosił plaszcz z rycerza chaosu."'' Na pewno Zakon i inne gildie to samo by opisali zupełnie inaczej. :) To jest właśnie propaganda a nie suche fakty. :P Ale się nie wtrącam i piszę to troszke z przymrużeniem oka. To Wy tworzycie Wiki i idzie wam myślę bardzo dobrze. Lepsze to niż kłótnie na TN. :P

To yarbar cienias! --[[Użytkownik:Winston|Winston]] 11:58, 14 cze 2007 (CEST)

== linki w oddziałach ==

Zgodnie z sugerowanymi przez Nastmara zmianami, usunąłem linki z nieistniejacych oddziałów (nie licząc [[Nil Desperandum]], do którego dorzuciłem dużo dłuższą historyjkę).

Cruentis Fatum

2007-06-14T08:07:45Z

Winston: Dodaje 'najemnej'

Cruentis Fatum jest oddziałem [[Kompania Gryfa|Wolnej Zaciężnej Kompanii Najemnej Czarnego Gryfa]].
===Historia===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===Dowództwo===
* porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
** sierżant [[Dalberg]] Brigden
** sierżant [[Rob]] Brandysnap

Kompania Gryfa

2007-06-13T21:09:34Z

Winston: /* Jak się dostać */ kosmetyka

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych. W obecnej chwili Gryfy stacjonują w [[Wissenland]]zie, konkretniej na terenie [[Weilerberg]]u. Funkcję garnizonu pełni zamek, podarowany kompanii przez Cesarza.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===Dies Irae===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] Kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]]. Więcej o [[Nil Desperandum]]...

===Semper Fidelis===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=
==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane były praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące się taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[użytkownik:Yarbar|Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Hathaldira, Hergara (przez pomyłkę, Hergar nie brał udziału w buncie), Kominora, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Solidaryzując się z wyrzuconymi, chusty zdali również żołnierz Dalberg i rekrut Mathias. Działanie elfiego porucznika doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach, kilku wiernych ideałom Kompanii, buntowników powróciło pod sztandar z emblematem Czarnego Gryfa.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkoła Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], [[Mutanci Chaosu]], widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami, zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie, lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany; po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by po mobilizacji sił Kompanijnych, zakończyć się totalną masakrą sług [[Chaos]]u i podpisaniem paktu o nieagresjii.

==Masakra komand Scoia'tael==
Komandom [[Komando_Scoia%27tael|Scoia'tael]] nie wystarczały wojny z tymi, którzy najeżdzali ich tereny. Zaczęli rzucać się na ludzi w służbie Kompanii, wykonujących swe rozkazy na terenie [[Ishtar]]. Kompania szybko porozumiała się z [[VII Brygada Armii Lyrii|VII Brygadą Armii Lyrii]], [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz wojownikami do niedawna walczącymi pod dowództwem Jarla z [[Skellige|Archipelagu Skellige]], aktualnie także toczącymi wojny z `wiewiórkami`. Rozpoczęła się wojna, w której nie zginął ani jeden z żołnierzy Kompanii. Strat po stronie Komand także wiele nie było, jednakowoż ich siedziba przeżywała nieustannie 'dni otwarte'. Samo Komando porzuciło zaś politykę obrony swego dowódcy do śmierci. Kompania, nie widząc sensu dalszej wojny, wystąpiła z propozycją zakończenia bezsensownego konfliktu.

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Użytkownik:Regis|Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Użytkownik:Winston|Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

=Wynajmowanie Kompanii=
Prawie każdy może nająć Kompanię do dowolnego zadania, czy to zdobycia jakiegoś artefaktu, czy pomocy przy pokonaniu okreslonych bestii. Prawie, gdyż nie każdego na to stać...

=Jak się dostać=
Zaciągnięcie się w szeregi żolnierzy Kompanii Gryfa nie jest wcale zadaniem prostym. Rekrutowane są jedyne najlepsze jednostki, doskonale znające tereny nie tylko [[Stary Świat|Starego Świata]], ale także [[Ishtar|krain zamorskich]]. Jeśli ktoś się za taką uważa, musi złożyć podanie w kancelarii garnizonowej i cierpliwie czekać na odpowiedź. Takowa nadejdzie zarówno w przypadku negatywnego rozpatrzenia podania, jak i pozytywnego - z dalszymi instrukcjami.
Do Kompanii Gryfa wstąpić mogą przedstawiciele wszystkich ras, za wyjątkiem mutantów.

Dyskusja:Gnom

2007-06-13T20:39:11Z

Winston: komando

Proponuję przepisać (i najlepiej streścić - żeby nie umieszczać dokładnie tych samych danych, które możnaby przeczytać na samej Arkadii) dane o rodach, a nie umieszczać je w znacznikach PRE, bo obrazek na nie wchodzi i nie da się tego czytać. --[[Użytkownik:Nastmar|Nastmar]] 01:56, 10 cze 2007 (CEST)

== Poprawki ==

Moim zdaniem ten tekst o gnomich rodach jest tutaj bez sensu. Nie ma on praktycznie odzwierciedlenia ani w grze, ani w realiach Starego Świata czy świata Sapkowskiego. Proponuje to usunąć i w zamian napisać ogólną charakterystykę rasy, itp. (mogę ja napisać w wolnej chwili)
[[Użytkownik:MimiOri|Mimi]]

Jeśli możesz i czujesz się na siłach, to edytuj. Nie ma co się szczypać, Twój artykuł też później ktoś doedytuje pewnie - a to zawsze będzie lepsze niż przeklejanie książek z Arkadii. Część książki można moim zdaniem zostawić, ale w cytatach najlepiej. --[[Użytkownik:Nastmar|Nastmar]] 14:15, 11 cze 2007 (CEST)

W Warhammerze z gnomami jest problem... a mianowicie jesli bazowac na 2ed to ich nie ma, a w oficjalnych materialach
do pierwszej pojawily sie tylko w bestiariuszu jako "male, psotne stworzonka zyjace w lasach". Z Sapka wiemy natomiast, ze
byly pierwsze na swiecie, zajmuja sie technika albo napadaja na karawany w siedmioosobowych bandach. Ksiazka zostala wklejona
bo artykul byl tworzony"na szybko", a sam ja pisalem to nie widzalem nic straszego, ale fakt mialo to byc rozwiazanie
tymczasowe zanim wiecej informacji konkretnych sie nie uzbiera. Wiec feel free to edit. [[Użytkownik: Ulik|Ulik]]

== komando ==

Nie rozumiem czemu okazyjnie do komanda ;) --[[Użytkownik:Winston|Winston]] 22:39, 13 cze 2007 (CEST)

Kompania Gryfa

2007-06-13T19:00:16Z

Winston: /* O Kompanii */ dodaje siedzibe

Kompania Gryfa

2007-06-13T18:53:56Z

Winston: /* Jak się dostać */ dodaję ten dział

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===Dies Irae===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] Kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]]. Więcej o [[Nil Desperandum]]...

===Semper Fidelis===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=
==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane były praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące się taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[użytkownik:Yarbar|Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Hathaldira, Hergara (przez pomyłkę, Hergar nie brał udziału w buncie), Kominora, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Solidaryzując się z wyrzuconymi, chusty zdali również żołnierz Dalberg i rekrut Mathias. Działanie elfiego porucznika doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach, kilku wiernych ideałom Kompanii, buntowników powróciło pod sztandar z emblematem Czarnego Gryfa.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkoła Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], [[Mutanci Chaosu]], widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami, zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie, lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany; po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by po mobilizacji sił Kompanijnych, zakończyć się totalną masakrą sług [[Chaos]]u i podpisaniem paktu o nieagresjii.

==Masakra komand Scoia'tael==
Komandom [[Komando_Scoia%27tael|Scoia'tael]] nie wystarczały wojny z tymi, którzy najeżdzali ich tereny. Zaczęli rzucać się na ludzi w służbie Kompanii, wykonujących swe rozkazy na terenie [[Ishtar]]. Kompania szybko porozumiała się z [[VII Brygada Armii Lyrii|VII Brygadą Armii Lyrii]], [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz wojownikami do niedawna walczącymi pod dowództwem Jarla z [[Skellige|Archipelagu Skellige]], aktualnie także toczącymi wojny z `wiewiórkami`. Rozpoczęła się wojna, w której nie zginął ani jeden z żołnierzy Kompanii. Strat po stronie Komand także wiele nie było, jednakowoż ich siedziba przeżywała nieustannie 'dni otwarte'. Samo Komando porzuciło zaś politykę obrony swego dowódcy do śmierci. Kompania, nie widząc sensu dalszej wojny, wystąpiła z propozycją zakończenia bezsensownego konfliktu.

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Użytkownik:Regis|Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Użytkownik:Winston|Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

=Wynajmowanie Kompanii=
Prawie każdy może nająć Kompanię do dowolnego zadania, czy to zdobycia jakiegoś artefaktu, czy pomocy przy pokonaniu okreslonych bestii. Prawie, gdyż nie każdego na to stać...

=Jak się dostać=
Zaciągnięcie się w szeregi żolnierzy Kompanii Gryfa nie jest wcale zadaniem prostym. Rekrutowane są jedyne najlepsze jednostki, doskonale znające tereny nie tylko [[Stary Świat|Starego Świata]], ale także [[Ishtar|krain zamorskich]]. Jeśli ktoś się za taką uważa, musi złożyć podanie w kancelarii garnizonowej i cierpliwie czekać na odpowiedź. Takowa nadejdzie zarówno w przypadku negatywnego rozpatrzenia podania, jak i pozytywnego - z dalszymi instrukcjami.

Kompania Gryfa

2007-06-13T18:50:51Z

Winston: Dodaję dział 'jak się dostać'

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===Dies Irae===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] Kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]]. Więcej o [[Nil Desperandum]]...

===Semper Fidelis===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=
==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane były praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące się taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[użytkownik:Yarbar|Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Hathaldira, Hergara (przez pomyłkę, Hergar nie brał udziału w buncie), Kominora, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Solidaryzując się z wyrzuconymi, chusty zdali również żołnierz Dalberg i rekrut Mathias. Działanie elfiego porucznika doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach, kilku wiernych ideałom Kompanii, buntowników powróciło pod sztandar z emblematem Czarnego Gryfa.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkoła Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], [[Mutanci Chaosu]], widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami, zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie, lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany; po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by po mobilizacji sił Kompanijnych, zakończyć się totalną masakrą sług [[Chaos]]u i podpisaniem paktu o nieagresjii.

==Masakra komand Scoia'tael==
Komandom [[Komando_Scoia%27tael|Scoia'tael]] nie wystarczały wojny z tymi, którzy najeżdzali ich tereny. Zaczęli rzucać się na ludzi w służbie Kompanii, wykonujących swe rozkazy na terenie [[Ishtar]]. Kompania szybko porozumiała się z [[VII Brygada Armii Lyrii|VII Brygadą Armii Lyrii]], [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz wojownikami do niedawna walczącymi pod dowództwem Jarla z [[Skellige|Archipelagu Skellige]], aktualnie także toczącymi wojny z `wiewiórkami`. Rozpoczęła się wojna, w której nie zginął ani jeden z żołnierzy Kompanii. Strat po stronie Komand także wiele nie było, jednakowoż ich siedziba przeżywała nieustannie 'dni otwarte'. Samo Komando porzuciło zaś politykę obrony swego dowódcy do śmierci. Kompania, nie widząc sensu dalszej wojny, wystąpiła z propozycją zakończenia bezsensownego konfliktu.

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Użytkownik:Regis|Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Użytkownik:Winston|Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

=Wynajmowanie Kompanii=
Prawie każdy może nająć Kompanię do dowolnego zadania, czy to zdobycia jakiegoś artefaktu, czy pomocy przy pokonaniu okreslonych bestii. Prawie, gdyż nie każdego na to stać...

=Jak się dostać=

Kompania Gryfa

2007-06-12T18:56:29Z

Winston: /* Hierarchia */ Dodaję linki do profilu mojego i regisa.

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]].

===[[Semper Fidelis]]===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=
==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące sie taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Dalberga, Hathaldira, Hergara, Kominora, Mathiasa, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Działanie to doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach kilku wiernych ideałom Kompanii buntowników powróciło w szeregi Kompanii.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkołą Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], [[Mutanci Chaosu]], widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami, zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie, lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany; po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by po mobilizacji sił Kompanijnych, zakończyć się totalną masakrą sług [[Chaos]]u i podpisaniem paktu o nieagresjii.

==Masakra komand Scoia'tael==
Komandom [[Komando_Scoia%27tael|Scoia'tael]] nie wystarczały wojny z tymi, którzy najeżdzali ich tereny. Zaczęli rzucać się na ludzi w służbie Kompanii, wykonujących swe rozkazy na terenie [[Ishtar]]. Kompania szybko porozumiała się z [[VII Brygada Armii Lyrii|VII Brygadą Armii Lyrii]], [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz wojownikami do niedawna walczącymi pod dowództwem Jarla z [[Skellige|Archipelagu Skellige]], aktualnie także toczących wojny z `wiewiórkami`. Rozpoczęła się wojna, w której nie zginął ani jeden z żołnierzy Kompanii. Strat po stronie Komand także wiele nie było, jednakowoż ich siedziba przeżywała nieustannie 'dni otwarte'. Samo Komando porzuciło zaś politykę obrony swego dowódcy do śmierci. Kompania nie widząc sensu dalszej wojny wystąpiła z propozycją zakończenia bezsensownego konfliktu.

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Użytkownik:Regis|Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Użytkownik:Winston|Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

Kompania Gryfa

2007-06-12T18:50:42Z

Winston: /* Hierarchia */

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Użytkownik:Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Użytkownik:Hathaldir|Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Użytkownik:Hathaldir|Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Użytkownik:Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]].

===[[Semper Fidelis]]===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Użytkownik:Tungus|Tungusa]] Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Użytkownik:Vorid|Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=
==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Użytkownik:Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Użytkownik:Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące sie taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Użytkownik:Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Użytkownik:Hathaldir|Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Użytkownik:Corben|Corben]] oraz żołnierz [[Użytkownik:Yarbar|Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Użytkownik:Ney|Neya]] i porucznika [[Użytkownik:Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Użytkownik:Tuki|Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Dalberga, Hathaldira, Hergara, Kominora, Mathiasa, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Działanie to doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach kilku wiernych ideałom Kompanii buntowników powróciło w szeregi Kompanii.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkołą Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], [[Mutanci Chaosu]], widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami, zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie, lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany; po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by po mobilizacji sił Kompanijnych, zakończyć się totalną masakrą sług [[Chaos]]u i podpisaniem paktu o nieagresjii.

==Masakra komand Scoia'tael==
Komandom [[Komando_Scoia%27tael|Scoia'tael]] nie wystarczały wojny z tymi, którzy najeżdzali ich tereny. Zaczęli rzucać się na ludzi w służbie Kompanii, wykonujących swe rozkazy na terenie [[Ishtar]]. Kompania szybko porozumiała się z [[VII Brygada Armii Lyrii|VII Brygadą Armii Lyrii]], [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz wojownikami do niedawna walczącymi pod dowództwem Jarla z [[Skellige|Archipelagu Skellige]], aktualnie także toczących wojny z `wiewiórkami`. Rozpoczęła się wojna, w której nie zginął ani jeden z żołnierzy Kompanii. Strat po stronie Komand także wiele nie było, jednakowoż ich siedziba przeżywała nieustannie 'dni otwarte'. Samo Komando porzuciło zaś politykę obrony swego dowódcy do śmierci. Kompania nie widząc sensu dalszej wojny wystąpiła z propozycją zakończenia bezsensownego konfliktu.

=Hierarchia=
* kapitan [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Użytkownik:Deli|Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Użytkownik:Regis|Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Użytkownik:Gizald|Gizald]] Kane
*** sierżant [[Użytkownik:Winston|Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Użytkownik:Giovanni|Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Użytkownik:Rob|Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Użytkownik:Vorid|Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

Użytkownik:Winston

2007-06-12T18:49:55Z

Winston:

Na Arkadii Jurij.

Kompania Gryfa

2007-06-12T18:49:43Z

Winston: /* Hierarchia */

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Użytkownik:Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Użytkownik:Hathaldir|Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Użytkownik:Hathaldir|Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Użytkownik:Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]].

===[[Semper Fidelis]]===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Użytkownik:Tungus|Tungusa]] Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Użytkownik:Vorid|Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=
==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Użytkownik:Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Użytkownik:Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące sie taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Użytkownik:Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Użytkownik:Hathaldir|Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Użytkownik:Corben|Corben]] oraz żołnierz [[Użytkownik:Yarbar|Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Użytkownik:Ney|Neya]] i porucznika [[Użytkownik:Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Użytkownik:Tuki|Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Dalberga, Hathaldira, Hergara, Kominora, Mathiasa, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Działanie to doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach kilku wiernych ideałom Kompanii buntowników powróciło w szeregi Kompanii.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkołą Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], [[Mutanci Chaosu]], widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami, zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie, lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany; po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by po mobilizacji sił Kompanijnych, zakończyć się totalną masakrą sług [[Chaos]]u i podpisaniem paktu o nieagresjii.

==Masakra komand Scoia'tael==
Komandom [[Komando_Scoia%27tael|Scoia'tael]] nie wystarczały wojny z tymi, którzy najeżdzali ich tereny. Zaczęli rzucać się na ludzi w służbie Kompanii, wykonujących swe rozkazy na terenie [[Ishtar]]. Kompania szybko porozumiała się z [[VII Brygada Armii Lyrii|VII Brygadą Armii Lyrii]], [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz wojownikami do niedawna walczącymi pod dowództwem Jarla z [[Skellige|Archipelagu Skellige]], aktualnie także toczących wojny z `wiewiórkami`. Rozpoczęła się wojna, w której nie zginął ani jeden z żołnierzy Kompanii. Strat po stronie Komand także wiele nie było, jednakowoż ich siedziba przeżywała nieustannie 'dni otwarte'. Samo Komando porzuciło zaś politykę obrony swego dowódcy do śmierci. Kompania nie widząc sensu dalszej wojny wystąpiła z propozycją zakończenia bezsensownego konfliktu.

=Hierarchia=
* kapitan [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Użytkownik:Deli|Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Użytkownik:Corben|Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Użytkownik:Gizald|Gizald]] Kane
*** sierżant [[Użytkownik:Winston|Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Użytkownik:Giovanni|Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Użytkownik:Rob|Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Użytkownik:Vorid|Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

Użytkownik:Winston

2007-06-12T16:35:32Z

Winston:

Testowe cos

Kompania Gryfa

2007-06-12T16:27:14Z

Winston: /* Problemy z mutantami */ Poprawiam bledy regisa

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]].

===[[Semper Fidelis]]===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=

==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące sie taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Dalberga, Hathaldira, Hergara, Kominora, Mathiasa, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Działanie to doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach kilku wiernych ideałom Kompanii buntowników powróciło w szeregi Kompanii.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkołą Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], [[Mutanci Chaosu]], widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami, zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie, lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany; po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by po mobilizacji sił Kompanijnych, zakończyć się totalną masakrą sług [[Chaos]]u i podpisaniem paktu o nieagresjii.

==Masakra komand Scoia'tael==
Komandom Scoia'tael nie wystarczały wojny z tymi, którzy najeżdzali ich tereny. Zaczęli rzucać się na ludzi, w słuzbie kompanii, którzy wykonywali swoje rozkazy na terenie Ishtar. Kompania szybko porozumiała się z VI Brygadą Lyrijską i Zakonem Sigmara, aktualnie także toczących wojny z wiewiórkami. Rozpoczęła się wojna, w której nie zginął ani jeden z żołnierzy. Strat po stronie komand także wiele nie było, jednakowoż ich siedziba przeżywała nieustannie 'dni otwarte'. Samo komando zaś porzuciło politykę bronienia swego dowódcy do śmierci. Kompania nie widząc sensu dalszej wojny wystąpiła z propozycją zakończenia bezsensownego konfliktu.

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

Kompania Gryfa

2007-06-12T16:23:26Z

Winston: /* Masakra komand Scoia'tael */

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]].

===[[Semper Fidelis]]===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=

==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące sie taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Dalberga, Hathaldira, Hergara, Kominora, Mathiasa, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Działanie to doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach kilku wiernych ideałom Kompanii buntowników powróciło w szeregi Kompanii.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkołą Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], [[Mutanci Chaosu]], widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie, lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany; po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by po mobilizacji sił Kompanijnych, zakończyć się totalną masakrą sług [[Chaos]]u i podpisaniu paktu o nieagresjii.

==Masakra komand Scoia'tael==
Komandom Scoia'tael nie wystarczały wojny z tymi, którzy najeżdzali ich tereny. Zaczęli rzucać się na ludzi, w słuzbie kompanii, którzy wykonywali swoje rozkazy na terenie Ishtar. Kompania szybko porozumiała się z VI Brygadą Lyrijską i Zakonem Sigmara, aktualnie także toczących wojny z wiewiórkami. Rozpoczęła się wojna, w której nie zginął ani jeden z żołnierzy. Strat po stronie komand także wiele nie było, jednakowoż ich siedziba przeżywała nieustannie 'dni otwarte'. Samo komando zaś porzuciło politykę bronienia swego dowódcy do śmierci. Kompania nie widząc sensu dalszej wojny wystąpiła z propozycją zakończenia bezsensownego konfliktu.

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

Kompania Gryfa

2007-06-12T16:20:37Z

Winston: /* Masakra komand Scoia'tael */

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]].

===[[Semper Fidelis]]===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=

==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące sie taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Dalberga, Hathaldira, Hergara, Kominora, Mathiasa, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Działanie to doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach kilku wiernych ideałom Kompanii buntowników powróciło w szeregi Kompanii.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkołą Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], mutanci chaosu widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt ten zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany, po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by zakończyć się totalną masakrą sług [[chaos]]u i ich kapitulacją.

==Masakra komand Scoia'tael==
Komandom Scoia'tael nie wystarczały wojny z tymi, którzy najeżdzali ich tereny. Zaczęli rzucać się na ludzi, w słuzbie kompanii, którzy wykonywali swoje rozkazy na terenie Ishtar. Rozpoczęła się wojna, w której nie zginął ani jeden z żołnierzy. Strat po stronie komand także wiele nie było, jednakowoż ich siedziba przeżywała nieustannie 'dni otwarte'. Samo komando zaś porzuciło politykę bronienia swego dowódcy do śmierci. Kompania nie widząc sensu dalszej wojny wystąpiła z propozycją zakończenia bezsensownego konfliktu.

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

Kompania Gryfa

2007-06-12T16:16:38Z

Winston: /* Problemy z mutantami */

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]].

===[[Semper Fidelis]]===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=

==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące sie taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Dalberga, Hathaldira, Hergara, Kominora, Mathiasa, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Działanie to doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach kilku wiernych ideałom Kompanii buntowników powróciło w szeregi Kompanii.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkołą Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złożyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego Kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana, stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|Syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==
Pod koniec wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], mutanci chaosu widząc słabość Kompanii Gryfa postanowili tę dobić. Konflikt ten zakończył się porozumieniem stron, jednakże zauważalna podczas wojny była przewaga Kompanii Gryfa. Jakis czas później żolnierze, walczący wraz z [[Khazad]]ami przeciw najeżdzającym ich okolice trollami zostali zaskoczeni przez mutantów, czego wynikiem byla śmierć jednego z rekrutów. Kompania postawila ultimatum - rekompensata w złocie lub wojna. I tak rozpoczął się ostatni z dotychczasowych konfliktów Kompanii z [[Mutanci Chaosu|Mutantami]]. Z początku wyrównany, po pewnym czasie szala przechyliła się na korzyść tych drugich, by zakończyć się totalną masakrą sług [[chaos]]u i ich kapitulacją.

==Masakra komand Scoia'tael==

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

Dyskusja:Kompania Gryfa

2007-06-12T16:02:54Z

Winston: /* Imionka */

Kompania Gryfa

2007-06-12T16:01:22Z

Winston: /* Konflikt z Syndykatem */ Dodaję ten dział

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]].

===[[Semper Fidelis]]===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=

==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział, dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótkie, dynamiczne starcia kończące sie taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji Kompanii na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej podupadnięcia. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Dalberga, Hathaldira, Hergara, Kominora, Mathiasa, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Działanie to doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach kilku wiernych ideałom Kompanii buntowników powróciło w szeregi Kompanii.

==Konflikt z Syndykatem==
Kiedy Kompania Gryfa odzyskała pełnię sił po buncie, [[Gladiatorzy|Szkoła Walki Domu Von Raugen z Nuln]], tocząca wojny z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]], złozyła intratną propozycję kontraktu, na mocy którego kompania miała wesprzeć [[Gladiatorzy|gladiatorów]]. Kapitan [[Mathias]] Foerganz podpisał się pod kontraktem i wojna rozpoczęła się. Z początku wyrównana stopniowo zaczęła zamieniać się w masakrę żołnierzy przez soldatos [[Rodzina Alderazzi|syndykatu]]. Połączone siły [[Gladiatorzy|Szkoły Walki Von Raugen]] i Kompanii Gryfa odniosły ostateczną klęskę przy próbie zdobycia siedziby syndykatu. Po zmianach kadrowych w Kompanii, kapitan [[Helkan]] Tartaglia podpisał zawieszenie broni.

==Problemy z mutantami==

==Masakra komand Scoia'tael==

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

Kompania Gryfa

2007-06-12T15:55:16Z

Winston: /* Historia najnowsza */ Dodaję trzy działy które zaraz opiszę

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]]) na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dowódcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Użytkownik:Eolv|Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Użytkownik:Marrcel|Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Użytkownik:Amithiel|Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Użytkownik:Ney|Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Użytkownik:Brekhtgar|Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Aleev|Aleev]] Kielov
* kpt. [[Użytkownik:Mathias|Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Dalberg|Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Użytkownik:Helkan|Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Użytkownik:Deli|Deli]] Sherigson
* kpt. [[Użytkownik:Tungus|Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]].

===[[Semper Fidelis]]===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=

==Wielka Wojna==
Pierwsza wojna, w którą zaangażowane praktycznie wszystkie siły militarne Arkadii. Po jednej stronie walczyli [[Gladiatorzy]] wspierani przez wynajętą Kompanię Gryfa. Nieformalnie ten sojusz wpierało [[Komando Scoia'tael]]. Z drugiej zaś strony [[Berserkerzy ze Skellige]] połączyli siły z [[Rodzina Alderazzi|Rodziną Alderazzi]]. Nieoficjalnie wsparcia udzielali im [[Mutanci Chaosu]]. W trakcie tego konfliktu po raz pierwszy doszło do zdobycia siedziby [[Berserkerzy ze Skellige|Bersekerów ze Skellige]].

==Wojna z Zakonem Sigmara==
Dramatyczny i nieprofesjonalny konflikt, którego głównymi źrodłami była ignorancja Rycerzy, postawa porucznika [[Tuki|Tukiego]][[Tuki|Tukiego]] oraz agrogancja postawa żołnierzy Kompanii Gryfa, która w okresie poprzedzającym wybuch wojny osiągneła szczyt swojej miltarnej potęgi. Zdarzeniem, które bezpośrednio doprowadziło do pierwszych krwawych starć było niedostosowanie się porucznika Tukiego do wydanego przez [[Zakon Sigmara]] zakazu używania spaczonej szaty Rycerza Chaosu. Pięcioosobowy oddział dowodzony przez porucznika [[Tuki|Tukiego]] patrolujący [[Krainę Zgromadzenia]] napotkał dwóch Rycerzy [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]], którzy podnieśli broń na oficera Kompanii. Starcie zakończyło się odwrotem Rycerzy. Od tego momentu dotychczasowi sojusznicy - Kompania Gryfa i [[Zakon Sigmara]] - stali się wrogami. Charakterystyczne dla tej wojny były krótki dynamiczne starcia kończące sie taktycznymi odwrotami sił [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]]. Rycerze, mimo wsparcia ze strony [[Zabójcy Trolli|Zabójców Trolli]], nie potrafili przełamać dominacji KompaniiGryfa na polu walki. Dopiero sojusz [[Zakon Sigmara|Zakonu Sigmara]] z druga siłą Arkadii, [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], doprowadził do gwałtownej zmiany sytuacji, a w konsekwencji do buntu w szeregach Kompanii Gryfa i jej upadku. Po raz kolejny konflikt zbrojny z [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]] doprowadził najemników do poważnego kryzysu.

==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompani Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Dalberga, Hathaldira, Hergara, Kominora, Mathiasa, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Działanie to doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach kilku wiernych ideałom Kompanii buntowników powróciło w szeregi Kompanii.

==Konflikt z Syndykatem==

==Problemy z mutantami==

==Masakra komand Scoia'tael==

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

Kompania Gryfa

2007-06-12T12:41:25Z

Winston: /* O Kompanii */

Kompania Gryfa

2007-06-12T11:56:25Z

Winston: /* O Kompanii */

Kompania Gryfa

2007-06-12T11:53:27Z

Winston: /* O Kompanii */

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest najemną armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]] na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Kolejni dodówcy==
Po przeprowadzce do Weilerbergu Kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Aleev]] Kielov
* kpt. [[Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Deli]] Sherigson
* kpt. [[Tungus]] Kielov

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]].

===[[Semper Fidelis]]===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=
==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompanio Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w kapitana [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając niewygodne dla swej polityki osoby z garnizonu: Apheliona, Barabe, Belmora, Corbena, Criffa, Dalberga, Hathaldira, Hergara, Kominora, Mathiasa, Otara, Roba, Sagita, Shenandoe, Thurga, Vorida, Xathre, Yarbara i Zeepa. Działanie to doprowadziło Kompanię do poważnego i długotrwałego kryzysu. Cześć buntowników, w akcje zemsty, dokonała krwawej rzezi oficerów; porucznik Tuki swej pozycji w sztabie nie utrzymał.
Po latach kilku wiernych ideałom Kompanii buntowników powróciło w szeregi Kompanii.

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.

Kompania Gryfa

2007-06-11T17:53:25Z

Winston: /* Dowódcy Kompanii Gryfa */

[[Grafika:Gryphon.png|thumb|right|Czarny Gryf]]

=O Kompanii=
Wolna Zaciężna Kompania Najemna Czarnego Gryfa jest najemną armią zawodową, składającą się z trzech oddziałów żołnierzy wyszkolonych w przeróżnych technikach walk. Sama Kompania szkoli mieczników, pałkarzy i pikinierów, lecz w ostatnim czasie zwerbowała wiele osób o innych specjalizacjach bitewnych.

=Odległa historia=
Inwazja armii [[Chaos]]u w 2301 roku (podług kalendarza [[Imperium|Imperialnego]] na długo zapadła w pamięci wszystkich mieszkańcow całego [[Imperium]], a także sąsiedniego [[Kislev]]u. Gdy w 2302 roku upadło miasto [[Praag]], a stolica [[Kislev]] oraz miasto [[Erengard]] były oblegane, sytuacja wydawała się być dramatyczna. Na szczęście Magnus Pobożny, który zjednoczył ponownie [[Imperium]], a potem został Cesarzem, pospieszył z pomocą carowi Alexisowi Romanoffowi i w 2303 roku podczas wielkiej bitwy o Las Grovod zjednoczone siły [[Kislev]]u, [[Imperium]] oraz [[Norska|Norski]] odparły straszliwe hordy [[Chaos]]u.
Jednym z dowódców licznych oddzialow Armii [[Imperium|Imperialnej]] był Mellory Halshtenbach, człek dzielny i bardzo odważny, wspaniałym wojownikiem w młodości swej będący. On to podczas wspomnianej już bitwy zapisał kolejną chwalebną kartę w historii swego życia, prowadząc mimo podeszłego już wieku, szarżę podległego mu oddziału kawaleryjskiego na przeważające siły wroga. Niestety czyn ów okupiony był straszliwymi stratami w ludziach, jednakowóż stał się jednym z wielu pojedynczych czynnikow, które odwrócily losy bitwy i pozwoliły odnieść ostateczne zwycięstwo. Sam Mellory poważnie ranny w nogę został, a wobec wdania się jakiegoś zakażenia, które w broni wroga ukryte bylo, lekarze wojskowi musieli dokonać jej późniejszej amputacji. Magnus Pobożny odznaczyl go za jego postawę bitewną i pozwolił pozostać na miejscu, celem rehabilitacji.Tym samym Mellory przeszedł w stan spoczynku, który już przed Kampanią Kislevską mu sie należał. Wraz z Mellorym pozostał w Kislevie jego syn Dirck, który rozkaz opiekowania się ojcem otrzymał.
Mellory zamieszkał w [[Kislev]]ie, gdzie powoli odzyskiwał zdrowie i jak w czasach dzieciństwa, ponownie uczył sie chodzic. Jednak jego dusza wojownika nie pozwoliła mu na prowadzenie spokojnego trybu życia. Postanowił on zorganizować i wyszkolić oddział żolnierzy, którzy w rożnych niebezpiecznych akcjach uczestniczyć by mogli. Wykupił tedy opuszczoną farmę na przedmieściach miasta i rozpoczął realizację swego projektu. Na początku zgromadził około dwudziestu wojowników, którzy po zakończeniu wojny z armii Kislevskiej zwolnieni zostali, a którzy do spokojnego życia, wobec koszmarnych przeżyć wojennych trwale odciśniętych na ich psychice, powrócic nie potrafili. Grupę tą nazwał Mellory trochę na wyrost Kompanią Gryfa, gdyż to własnie zwierze na jego herbie rodowym się znajdowało i wraz z synem rozpoczął ich szkolenie...

==Oddziały==
===[[Alae Mortis]]===
W czasach formowania Najemnej Kompanii Gryfa w latach 2304 - 2305 dowództwo postanowiło wyodrębnić osobny pluton przeznaczony do działań zwiadowczych oraz misji specjalnych. Członków tego oddziału można było odróżnić od reszty żolnierzy Kompanii za pomocą żółtych chust - ich znaku rozpoznawczego. Ponieważ w zamyśle dowództwa miał on działając samodzielnie, czasem pozbawiony wsparcia większych sił Kompanii; wybierani do niego byli żolnierze charakteryzujący się, poza rzecz jasna wysokimi umiejętnościami, zaradnością i samodzielnością. Dość szybko Pierwszy Pluton sprawdził się w warunkach bojowych. W czasie swoich misji pluton ten uczestniczył w wielu kampaniach, a jego żolnierze na każdym kroku udowadniali przydatność tego rodzaju jednostki. Wykorzystywany był, w celu zbadania terenu, zasięgnieciu języka, a także do przeprowadzania zadań o charakterze specjalnym na tyłach wroga. Często stosowane ataki pod osłoną ciemności, jak i z zaskoczenia oraz wykorzystwanie strachu przed nieznanym, utrwaliło wizerunek żolnierzy z żółtymi chustami, jako zwiastun rychłej śmierci. Ich przybycie zwiastowało zagładę i pożogę. Przybywali z dobytym orężem na skrzydłach samej śmierci. Alae Mortis.

===[[Cruentis Fatum]]===
Historia plutonu Cruentis Fatum wiąże się nierozerwalnie z okresem formowania się Kompanii Gryfa w latach 2304-2305 w Kislevie. Wtedy to bojar kresowy Aleksander Newski upatrzył sobie w nowopowstającej kompanii najemnej rozwiaząnia swoich problemów. Za jego namową, poparta kilkoma pękatymi sakiewkami zlota, stworzono w Kompanii Gryfa pluton Fatum, pod dowództwem porucznika Igora Krecnieva. W pierwszym rzucie skład plutonu stanowili ci, którzy byli zbyt niewygodni dla Newskiego by być na wolnosci i zbyt ważni żeby ich zabić - dostawali oni możliwość wyboru: służba w kompanii najemnej, albo gnicie w więzieniu. Wydawało im się, że usmiechnął się do nich los, jednak kolejne bitwy wykazały jak bardzo się mylili. Szlak bojowy Kompanii usłany byl mogiłami, nad którymi powiewały błękitne chusty umazane krwią poległych żolnierzy. Śmiertelnść w plutonie była tak wysoka, że z czasem Porucznika Igora Krecnieva zaczęto nazywać Krwawym Porucznikiem, a sam pluton otrzymał nową nazwę: Cruentis Fatum - Krwawy Los.

===[[Dies Irae]]===
Po wielu latach działalności Kompanii Czarnego Gryfa, po wielu bitwach rozegranych w całym znanym świecie, po tym jak przez skarbiec kompanijny przewinelo się wiele złota oraz po wykonaniu wielu zleceń, żolnierzom przyszło stawić czoła wielkiemu złu, czarnej jak otchlan magii, dzierżonej przez jednego z szaleńcow, oddających się w objęcia śmierci - nekromantę Xyksina. Na kilka dni przed bitwą do garnizonu przybył jeden tajemniczy człowiek - ubrany na czarno, zakapturzony, chcący rozmawiać jedynie z kapitanem. Jak się okazało, był to wysoki rangą kapłan [[Morr]]a, boga śmierci i snów, zagorzałego wroga nieumarłych. Walka trwała 2 godziny, a wciąż powracające na pół żywe stworzenia, stanowiły nie lada problem dla żolnierzy. Straty byly po obu stronach, jednak dzięki szybkiej reakcji jednego z uwczesnych sierżantow, oraz bohaterstwa i zdyscyplinowania garstki żolnierzy, Kompania zdołała przedrzeć się przez hordy ożywiencow oraz pokonać straszliwego potwora - Xyrksina.
Kilka dni po bitwie, dowództwo postanowiło nagrodzić żolnierzy, którzy odegrali znaczną rolę w bitwie. Kapitan awansował sierzanta, dzięki któremu udało sie pokonać wroga, oraz przydzielił mu oddział zaufanych osob. Tak oto, obok dwóch innych oddziałów, zrodziła się przyszła gwiazda Kompanii - najmłodszy pluton, nazwany przez Porucznika [[Thazir|Thazira]] ibn Fahldan "[[Dies Irae]]", co oznacza "Dzień Sadu". Miało to stanowic hołd, dla żolnierzy, którzy oddali życie w walce. Gdyby nie oni, mógł to być sądny dzień dla Kompanii Czarnego Gryfa.

===[[Nil Desperandum]]===
Podczas jednej ze standardowych misji na wypalonych ziemiach [[Chaos|chaosu]] kompania wpadła w pułapkę. Gdy dowódca oddziału i ówczesny kapitan [[Helkan]] Tartaglia stracił już nadzieję i przygotował się na najgorsze, na pomysł wpadł jego adiutant - [[Hathaldir]] Riva. Dzięki wybitnej znajomości terenu nie tylko rozbił w pył wojska przeciwnika, ale zdołał bezpiecznie i bez szwanku wyprowadzic żołnierzy z tych nieprzyjaznych okolic. Tartaglia ku upamiętnieniu tego wydarzenia powołał do życia oddział [[Nil Desperandum]] - ''nigdy nie rozpaczaj; nie trać nadziei'', zaś dowódcą wojaków, noszących granatowe chusty został [[Hathaldir]]. Wiele lat później kapitan [[Tungus|Kielov]] oddział ten rozwiązał, zaś jego żolnierzy wcielił do [[Alae Mortis]] oraz świeżo powstałego [[Semper Fidelis]].

===[[Semper Fidelis]]===
Pluton Semper Fidelis został powołany już po przeprowadzce Kompanii do [[Imperium]], przez kapitana [[Tungus]]a Kielova, obecnego dowódcy Kompanii Gryfa. Kielov doskonale zdawał sobie sprawę, że Kompanię najłatwiej pokonać pozbawiając dowódcy; stworzył Semper Fidelis, co tłumaczy się ''Zawsze Wierni''. Białe chusty mają za cel chronić życie i zdrowie kapitana kosztem własnego. Pierwszym dowódcą Semper Fidelis został porucznik [[Vorid]] Zagbar, który swoją wieloletnią służbą u boku kapitana Tartaglii, jako jego adiutant, udowodnił oddanie i poświęcenie.

=Historia najnowsza=
==Bunt==
Jednym z bardziej dramatycznych epizodów najnowszej historii Kompanio Gryfa jest [[bunt]]. W okresie trudnej wojny Kompanii Gryfa z [[Zakon Sigmara|Zakonem Sigmara]] oraz [[Berserkerzy ze Skellige|Berserkerami ze Skellige]], wywołanej przez porucznika [[Tuki|Tukiego]], doszło do konfliktu pomiędzy kadrą oficerską a prostymi żołnierzami. Źródłem konfliktu była bierna postawa dowództwa, które pozostawiło żołnierzy samych sobie. Głównymi inicjatorami buntu byli: sierżant [[Hathaldir]] (późniejszy przywódca buntowników), sierżant [[Corben]] oraz żołnierz [[Yarbar]]. Buntownicy rozpoczęli swoje działania od pisemnych wystąpień wymierzonych głównie w KAPITANA [[Ney|Neya]] i porucznika [[Tuki|Tukiego]]. Gdy pierwsze przejawy buntu spotkały się z ostrą reakcją kapitana, wszyscy buntownicy podpisali list, w którym domagali sie dymisji sztabu oraz podjęcia zdecydowanych działań mających na celu zakończenie krwawej i niedochodowej wojny. Bunt stłumił porucznik [[Tuki]], błyskawicznie usuwając wszystkich buntowników z Kompanii Gryfa, czym doprowadził do ją do poważnego kryzysu. Część buntowników, w akcie zemsty, dokonała krwawej rzezi garnizonu Kompanii Gryfa.
==Dowódcy Kompanii Gryfa==
Po przeprowadce do Weilerbergu kompanią dowodzili w kolejności:
* kpt. [[Eolv]] Aedd'feainne
* kpt. [[Marrcel]] z Gór Sinych
* kpt. [[Amithiel]] Anvareth
* kpt. [[Ney]] z L'Anguille
* kpt. [[Brekhtgar]] Bracer
* kpt. [[Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Aleev]] Kielov
* kpt. [[Mathias]] Foerganz
* kpt. [[Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Dalberg]] Brigden
* kpt. [[Helkan]] Tartaglia
* kpt. [[Deli]] Sherigson
* kpt. [[Tungus]] Kielov

=Hierarchia=
* kapitan [[Tungus]] Kielov
** adiutant kapitana w stopniu porucznika: [[Deli]] Shergison
** porucznik oddziału Alae Mortis: [[Corben]] Pigo z Yspaden
*** sierżant [[Gizald]] Kane
*** sierżant [[Jurij]] Kielov
** porucznik oddziału Cruentis Fatum: [[Giovanni]] Falconieri
*** sierżant [[Dalberg]] Brigden
*** sierżant [[Rob]] Brandysnap
** porucznik oddziału Semper Fidelis: [[Vorid]] Zagbar

=Znak rozpoznawczy=
Żołnierza Kompanii rozpoznać można po chuście z wyszytym znakiem Czarnego Gryfa. Chusty szyte są, zależnie od uplasowania hierarchicznego, z różnych materiałów i w różnych, adekwatnych do przydziału plutonowego, kolorach.